Groep-B streptokok in de zwangerschap

Groep-B streptokok in
de zwangerschap
Wat zijn Groep-B streptokokken?

De ‘groep B streptokok’ is een bacterie. Zwangere vrouwen hebben deze bacterie soms in de vagina (schede). Dat kan meestal geen kwaad, maar een klein aantal baby’s wordt ernstig ziek door een infectie met deze bacterie. Die infectie heet de “groep B streptokokkenziekte” (GBS-ziekte). Deze ziekte kan meestal goed worden behandeld met een antibioticum. In deze folder vind je informatie over de GBS-ziekte en situaties waarin deze ziekte kan worden voorkomen.

Wat zijn groep B streptokokken (GBS)?
Streptokokken zijn bacteriën. Ze zijn alleen zichtbaar onder de microscoop. Er bestaan verschillende soorten streptokokken; de “groep B streptokok” is er een van. Deze streptokokken worden meestal “GBS”genoemd.

Hoe vaak komen GBS voor bij zwangeren?
GBS komen voor bij één op de vijf volwassenen, zonder dat ze klachten veroorzaken. Mensen die de bacterie in hun lichaam hebben, zijn dragers. De GBS bevinden zich samen met andere bacteriën in de darmen. Vaak zijn ze ook in de baarmoedermond of vagina te vinden, ook weer zonder gevolgen. Soms veroorzaken ze een blaasontsteking.

Ze zijn dan zichtbaar in een kweek van de urine.

Hoeveel kans heeft een pasgeboren
baby op de GBS-ziekte?

Ongeveer de helft van de vrouwen die groep B  streptokokken bij zich dragen, geeft ze tijdens de bevalling door aan  hun kind. Als één op de vijf zwangere vrouwen draagster is (20%), zal  dus 10% van alle pasgeboren baby’s met GBS worden besmet. Die baby’s  worden niet allemaal ziek: de bacteriën zitten meestal alleen op de huid  of slijmvliezen van de baby, en daar wordt hij niet ziek van. Een  pasgeborene wordt ziek als de bacteriën het lichaam binnendringen. Dit  gebeurt bij 1 op de 100 baby's die GBS van hun moeder krijgt  overgedragen. (dat is 1 op de 1.000 van alle pasgeboren baby’s).

Hoe kan een kind besmet en ziek (geïnfecteerd) worden?
Baby’s kunnen al in de baarmoeder besmet worden met GBS. Dit kan ook tijdens de bevalling of na de geboorte gebeuren.

Een besmetting wil zeggen dat een baby in  aanraking komt met de streptokokken. De bacteriën zitten op zijn huid en  slijmvliezen. Dat is nog geen infectie. De baby raakt pas geïnfecteerd (  en dus ziek) als de bacteriën het lichaam binnendringen.

In de baarmoeder.
Bij een besmetting in de baarmoeder gebeurt  dit meestal na het breken van de vliezen. De streptokokken komen vanuit  de vagina in de baarmoeder, waar ze in het vruchtwater terecht komen. De  baby drinkt vruchtwater en heeft ook vruchtwater in de longen. Zo kan  de baby al voor de geboorte worden besmet en ziek worden. Hoe langer de  tijd tussen het breken van de vliezen en de bevalling, hoe groter de  kans op besmetting. Heel soms raakt een baby in de baarmoeder besmet en  geïnfecteerd zonder dat de vliezen gebroken zijn.

Temperatuurverhoging bij de moeder en een snelle hartslag van de baby zijn aanwijzingen voor een infectie.

Tijdens de bevalling
Bij ongeveer de helft van de draagsters van  GBS raakt de baby tijdens de bevalling besmet. Daar wordt de baby  normaal gesproken niet ziek van; de bacteriën zitten immers alleen op de  huid en de slijmvliezen van de baby. Ongeveer 1%, van deze baby’s wordt  wel ziek, meestal al vrij snel na de geboorte.

Na de geboorte
Een klein aantal baby’s wordt pas na de eerste  levensweek geïnfecteerd. Dit gaat om een derde van alle baby’s die  GBS-ziekte krijgen. Men noemt dit een late-onset infectie: een  GBS-ziekte die laat ontstaat. Dit kan tot drie maanden na de bevalling  gebeuren. Sommige baby’s zijn al tijdens de geboorte besmet, maar worden  pas later ziek. De baby kan ook na de geboorte besmet raken,  bijvoorbeeld via de handen van een volwassene.

GBS-ziekte bij de baby

De meeste baby’s die geïnfecteerd zijn met GBS worden meteen ziek, op dezelfde dag. De zieke baby ademt vaak zacht kreunend of snel en oppervlakkig. Soms houdt het ademen even op. De kleur van de huid is niet mooi roze, maar grauw, blauw of bleek. De baby kan slap aanvoelen en suf zijn. Soms reageert de baby erg sterk op prikkels, zoals aanraking, en er kunnen stuipen (convulsies) ontstaan.

Eerste signalen
Het zacht kreunende geluid is een belangrijke eerste waarschuwingssignaal, maar ook de snelle ademhaling of een afwijkende kleur kunnen de aandacht trekken.

Voedingsproblemen zoals spugen of niet willen drinken, koorts of juist ondertemperatuur zijn soms ook een teken van de GBS-ziekte.

Ernstig verloop
De ziekte kan ernstig verlopen door ontstekingen, zoals een longontsteking (pneumonie), een bloedinfectie (sepsis) of een hersenvliesontsteking ( meningitis). Sommige baby’s krijgen meer ontstekingen tegelijkertijd. Hersenvliesontsteking zien we vaker bij baby's die wat later na de geboorte ziek worden. De ziekte kan zich in heel snel tempo ontwikkelen, soms binnen enkele uren. Daarom komt medische hulp soms te laat. Het komt zelfs voor dat de ziekte slecht afloopt, terwijl de behandeling wel snel was gestart. Ongeveer 5 op de 100 baby’s met de GBS-ziekte overlijdt aan de infectie.

Welke baby’s hebben een verhoogde kans om ziek te worden door een besmetting met GBS?
Een GBS-infectie komt nogal eens ‘uit de lucht vallen’. Tijdens de zwangerschap of de bevalling waren er geen aanwijzingen voor een verhoogde kans op deze ziekte, en toch gebeurt het ineens. Soms weten we wel van tevoren dat de baby een verhoogde kans heeft op de GBS-ziekte. Dat is zo bij de volgende risicofactoren:
- een vroeggeboorte (zwangerschapsduur minder dan 37 weken);
- langdurig gebroken vliezen (langer dan 18-24 uur);
- temperatuurverhoging van de moeder tijdens de bevalling (>38,0 graden Celsius);
- een blaasontsteking door GBS bij de moeder tijdens de zwangerschap;
- een eerder baby met GBS-ziekte.

Onderzoek naar GBS tijdens de
zwangerschap

Onderzoek naar GBS wordt in Nederland niet standaard bij elke zwangere gedaan. GBS komt immers bij één op de vijf zwangeren  voor en heeft maar zeer zelden gevolgen. In bepaalde situaties is het  wel verstandig onderzoek te doen, bijvoorbeeld als een zwangere in het  ziekenhuis is opgenomen vanwege voortijdige weeën of te vroeg gebroken  vliezen. De GBS zijn aan te tonen met een kweek. De verpleegkundige  strijkt daarvoor met een wattenstokje langs de ingang van de schede en  in de endeldarm. Zo haalt ze wat materiaal weg, dat in een laboratorium  wordt onderzocht. De uitslag duurt meestal twee tot drie dagen. 

Kan een GBS-infectie voorkomen worden?

Er zijn verschillende manieren ontwikkeld om de GBS-ziekte bij pasgeborenen te voorkomen. Het lastige is dat de methode die goed werken (die dus GBS-ziekte goed voorkomen) ook veel nadelen hebben. Een manier is bijvoorbeeld om zwangere vrouwen antibiotica te geven. Dit voorkomt veel gevallen van de GBS-ziekte, maar verhoogt het risico op allergische reacties op de antibiotica en verhoogt de resistentie (ongevoeligheid) van bacteriën voor de antibiotica. Bij resistentie gaat het vaak om andere bacteriën dan GBS, maar dit kan wel leiden tot andere, eveneens ernstige problemen.

Verschillende factoren spelen een rol
Bij de keuze van een methode om GBS te voorkomen, spelen nog een aantal factoren een rol, zoals de kosten, de mate waarin de GBS-ziekte voorkomt en de praktische haalbaarheid om een preventief gebruik van antibiotica. Het is daarmee helaas lang niet altijd mogelijk de GBS-ziekte bij de baby te voorkomen. De arts kan wel voorzorgmaatregelen nemen bij de baby's die op basis van de eerder genoemde risicofactoren een verhoogde kans hebben om ziek te worden.

Preventie in Nederland
In Nederland wordt gelet op de hierboven genoemde risicofactoren en streeft men naar een zo laag mogelijk preventief gebruik van antibiotica. Het is daarmee helaas lang niet altijd mogelijk de GBS-ziekte bij de baby te voorkomen. De arts kan wel voorzorgmaatregelen nemen bij baby’s die op basis van de eerder genoemde risicofactoren een verhoogde kans hebben om ziek te worden.

Antibiotica
Sommige vrouwen krijgen al tijdens de bevalling een antibioticum. Daarvoor zijn verschillende redenen:
- koorts tijdens de bevalling
- een eerdere baby dat de GBS-ziekte heeft gehad
- een blaasontsteking met GBS tijdens de zwangerschap
- als bij een dreigende vroeggeboorte of langdurig gebroken vliezen uit de kweek blijkt dat er sprake is van GBS

Soms krijgt ook de baby na de geboorte antibiotica, bijvoorbeeld als de moeder koorts had tijdens de bevalling. In andere situaties wordt de baby de eerste 48 uur extra in de gaten gehouden, waarvoor het de eerste 24 uur in het ziekenhuis moet blijven. Het gebeurt maar zelden dat de moeder na de bevalling een antibioticum nodig heeft.

GBS al duidelijk voor de zwangerschap
Een enkele keer is al vóór de zwangerschap duidelijk dat een vrouw GBS heeft, bijvoorbeeld in een kweek die wordt gemaakt omdat de vrouw afscheiding heeft. Dit heeft geen gevolgen voor het beleid rond de bevalling. Als er ook andere risicofactoren zijn, zoals vroeggeboorte, koorts tijdens de bevalling of vliezen die langdurig gebroken zijn, wordt de vrouw wel preventief behandeld.

In de toekomst is het misschien mogelijk om zwangeren (of vrouwen die zwanger willen worden) te vaccineren tegen GBS. Een werkzaam vaccin is nu echter nog niet verkrijgbaar.

Meer informatie

Voor meer informatie over de GBS-ziekte kan je  terecht bij: Stichting Ouders Groep B Streptokokken- patiënten (OGBS),  e-mail info@ogbs.nl, website www.ogbs.nl.

Deze informatie is overgenomen vanuit de website DeGynaecoloog met aanpassingen die gelden voor het geboortecentrum van het Wilhelmina Kinderziekenhuis.

Deze website met patiënteninformatie is een initiatief van de Nederlandse Vereniging voor Obstretrie en Gynaecologie (NVOG).

Groep-B streptokok in de zwangerschap
Wat zijn Groep-B streptokokken?

De ‘groep B streptokok’ is een bacterie. Zwangere vrouwen hebben deze bacterie soms in de vagina (schede). Dat kan meestal geen kwaad, maar een klein aantal baby’s wordt ernstig ziek door een infectie met deze bacterie. Die infectie heet de “groep B streptokokkenziekte” (GBS-ziekte). Deze ziekte kan meestal goed worden behandeld met een antibioticum. In deze folder vind je informatie over de GBS-ziekte en situaties waarin deze ziekte kan worden voorkomen.

Wat zijn groep B streptokokken (GBS)?
Streptokokken zijn bacteriën. Ze zijn alleen zichtbaar onder de microscoop. Er bestaan verschillende soorten streptokokken; de “groep B streptokok” is er een van. Deze streptokokken worden meestal “GBS”genoemd.

Hoe vaak komen GBS voor bij zwangeren?
GBS komen voor bij één op de vijf volwassenen, zonder dat ze klachten veroorzaken. Mensen die de bacterie in hun lichaam hebben, zijn dragers. De GBS bevinden zich samen met andere bacteriën in de darmen. Vaak zijn ze ook in de baarmoedermond of vagina te vinden, ook weer zonder gevolgen. Soms veroorzaken ze een blaasontsteking.

Ze zijn dan zichtbaar in een kweek van de urine.

Hoeveel kans heeft een pasgeboren
baby op de GBS-ziekte?

Ongeveer de helft van de vrouwen die groep B  streptokokken bij zich dragen, geeft ze tijdens de bevalling door aan  hun kind. Als één op de vijf zwangere vrouwen draagster is (20%), zal  dus 10% van alle pasgeboren baby’s met GBS worden besmet. Die baby’s  worden niet allemaal ziek: de bacteriën zitten meestal alleen op de huid  of slijmvliezen van de baby, en daar wordt hij niet ziek van. Een  pasgeborene wordt ziek als de bacteriën het lichaam binnendringen. Dit  gebeurt bij 1 op de 100 baby's die GBS van hun moeder krijgt  overgedragen. (dat is 1 op de 1.000 van alle pasgeboren baby’s).

Hoe kan een kind besmet en ziek (geïnfecteerd) worden?
Baby’s kunnen al in de baarmoeder besmet worden met GBS. Dit kan ook tijdens de bevalling of na de geboorte gebeuren.

Een besmetting wil zeggen dat een baby in  aanraking komt met de streptokokken. De bacteriën zitten op zijn huid en  slijmvliezen. Dat is nog geen infectie. De baby raakt pas geïnfecteerd (  en dus ziek) als de bacteriën het lichaam binnendringen.

In de baarmoeder.
Bij een besmetting in de baarmoeder gebeurt  dit meestal na het breken van de vliezen. De streptokokken komen vanuit  de vagina in de baarmoeder, waar ze in het vruchtwater terecht komen. De  baby drinkt vruchtwater en heeft ook vruchtwater in de longen. Zo kan  de baby al voor de geboorte worden besmet en ziek worden. Hoe langer de  tijd tussen het breken van de vliezen en de bevalling, hoe groter de  kans op besmetting. Heel soms raakt een baby in de baarmoeder besmet en  geïnfecteerd zonder dat de vliezen gebroken zijn.

Temperatuurverhoging bij de moeder en een snelle hartslag van de baby zijn aanwijzingen voor een infectie.

Tijdens de bevalling
Bij ongeveer de helft van de draagsters van  GBS raakt de baby tijdens de bevalling besmet. Daar wordt de baby  normaal gesproken niet ziek van; de bacteriën zitten immers alleen op de  huid en de slijmvliezen van de baby. Ongeveer 1%, van deze baby’s wordt  wel ziek, meestal al vrij snel na de geboorte.

Na de geboorte
Een klein aantal baby’s wordt pas na de eerste  levensweek geïnfecteerd. Dit gaat om een derde van alle baby’s die  GBS-ziekte krijgen. Men noemt dit een late-onset infectie: een  GBS-ziekte die laat ontstaat. Dit kan tot drie maanden na de bevalling  gebeuren. Sommige baby’s zijn al tijdens de geboorte besmet, maar worden  pas later ziek. De baby kan ook na de geboorte besmet raken,  bijvoorbeeld via de handen van een volwassene.

GBS-ziekte bij de baby

De meeste baby’s die geïnfecteerd zijn met GBS worden meteen ziek, op dezelfde dag. De zieke baby ademt vaak zacht kreunend of snel en oppervlakkig. Soms houdt het ademen even op. De kleur van de huid is niet mooi roze, maar grauw, blauw of bleek. De baby kan slap aanvoelen en suf zijn. Soms reageert de baby erg sterk op prikkels, zoals aanraking, en er kunnen stuipen (convulsies) ontstaan.

Eerste signalen
Het zacht kreunende geluid is een belangrijke eerste waarschuwingssignaal, maar ook de snelle ademhaling of een afwijkende kleur kunnen de aandacht trekken.

Voedingsproblemen zoals spugen of niet willen drinken, koorts of juist ondertemperatuur zijn soms ook een teken van de GBS-ziekte.

Ernstig verloop
De ziekte kan ernstig verlopen door ontstekingen, zoals een longontsteking (pneumonie), een bloedinfectie (sepsis) of een hersenvliesontsteking ( meningitis). Sommige baby’s krijgen meer ontstekingen tegelijkertijd. Hersenvliesontsteking zien we vaker bij baby's die wat later na de geboorte ziek worden. De ziekte kan zich in heel snel tempo ontwikkelen, soms binnen enkele uren. Daarom komt medische hulp soms te laat. Het komt zelfs voor dat de ziekte slecht afloopt, terwijl de behandeling wel snel was gestart. Ongeveer 5 op de 100 baby’s met de GBS-ziekte overlijdt aan de infectie.

Welke baby’s hebben een verhoogde kans om ziek te worden door een besmetting met GBS?
Een GBS-infectie komt nogal eens ‘uit de lucht vallen’. Tijdens de zwangerschap of de bevalling waren er geen aanwijzingen voor een verhoogde kans op deze ziekte, en toch gebeurt het ineens. Soms weten we wel van tevoren dat de baby een verhoogde kans heeft op de GBS-ziekte. Dat is zo bij de volgende risicofactoren:
- een vroeggeboorte (zwangerschapsduur minder dan 37 weken);
- langdurig gebroken vliezen (langer dan 18-24 uur);
- temperatuurverhoging van de moeder tijdens de bevalling (>38,0 graden Celsius);
- een blaasontsteking door GBS bij de moeder tijdens de zwangerschap;
- een eerder baby met GBS-ziekte.

Onderzoek naar GBS tijdens de
zwangerschap

Onderzoek naar GBS wordt in Nederland niet standaard bij elke zwangere gedaan. GBS komt immers bij één op de vijf zwangeren  voor en heeft maar zeer zelden gevolgen. In bepaalde situaties is het  wel verstandig onderzoek te doen, bijvoorbeeld als een zwangere in het  ziekenhuis is opgenomen vanwege voortijdige weeën of te vroeg gebroken  vliezen. De GBS zijn aan te tonen met een kweek. De verpleegkundige  strijkt daarvoor met een wattenstokje langs de ingang van de schede en  in de endeldarm. Zo haalt ze wat materiaal weg, dat in een laboratorium  wordt onderzocht. De uitslag duurt meestal twee tot drie dagen. 

Kan een GBS-infectie voorkomen worden?

Er zijn verschillende manieren ontwikkeld om de GBS-ziekte bij pasgeborenen te voorkomen. Het lastige is dat de methode die goed werken (die dus GBS-ziekte goed voorkomen) ook veel nadelen hebben. Een manier is bijvoorbeeld om zwangere vrouwen antibiotica te geven. Dit voorkomt veel gevallen van de GBS-ziekte, maar verhoogt het risico op allergische reacties op de antibiotica en verhoogt de resistentie (ongevoeligheid) van bacteriën voor de antibiotica. Bij resistentie gaat het vaak om andere bacteriën dan GBS, maar dit kan wel leiden tot andere, eveneens ernstige problemen.

Verschillende factoren spelen een rol
Bij de keuze van een methode om GBS te voorkomen, spelen nog een aantal factoren een rol, zoals de kosten, de mate waarin de GBS-ziekte voorkomt en de praktische haalbaarheid om een preventief gebruik van antibiotica. Het is daarmee helaas lang niet altijd mogelijk de GBS-ziekte bij de baby te voorkomen. De arts kan wel voorzorgmaatregelen nemen bij de baby's die op basis van de eerder genoemde risicofactoren een verhoogde kans hebben om ziek te worden.

Preventie in Nederland
In Nederland wordt gelet op de hierboven genoemde risicofactoren en streeft men naar een zo laag mogelijk preventief gebruik van antibiotica. Het is daarmee helaas lang niet altijd mogelijk de GBS-ziekte bij de baby te voorkomen. De arts kan wel voorzorgmaatregelen nemen bij baby’s die op basis van de eerder genoemde risicofactoren een verhoogde kans hebben om ziek te worden.

Antibiotica
Sommige vrouwen krijgen al tijdens de bevalling een antibioticum. Daarvoor zijn verschillende redenen:
- koorts tijdens de bevalling
- een eerdere baby dat de GBS-ziekte heeft gehad
- een blaasontsteking met GBS tijdens de zwangerschap
- als bij een dreigende vroeggeboorte of langdurig gebroken vliezen uit de kweek blijkt dat er sprake is van GBS

Soms krijgt ook de baby na de geboorte antibiotica, bijvoorbeeld als de moeder koorts had tijdens de bevalling. In andere situaties wordt de baby de eerste 48 uur extra in de gaten gehouden, waarvoor het de eerste 24 uur in het ziekenhuis moet blijven. Het gebeurt maar zelden dat de moeder na de bevalling een antibioticum nodig heeft.

GBS al duidelijk voor de zwangerschap
Een enkele keer is al vóór de zwangerschap duidelijk dat een vrouw GBS heeft, bijvoorbeeld in een kweek die wordt gemaakt omdat de vrouw afscheiding heeft. Dit heeft geen gevolgen voor het beleid rond de bevalling. Als er ook andere risicofactoren zijn, zoals vroeggeboorte, koorts tijdens de bevalling of vliezen die langdurig gebroken zijn, wordt de vrouw wel preventief behandeld.

In de toekomst is het misschien mogelijk om zwangeren (of vrouwen die zwanger willen worden) te vaccineren tegen GBS. Een werkzaam vaccin is nu echter nog niet verkrijgbaar.

Meer informatie

Voor meer informatie over de GBS-ziekte kan je  terecht bij: Stichting Ouders Groep B Streptokokken- patiënten (OGBS),  e-mail info@ogbs.nl, website www.ogbs.nl.

Deze informatie is overgenomen vanuit de website DeGynaecoloog met aanpassingen die gelden voor het geboortecentrum van het Wilhelmina Kinderziekenhuis.

Deze website met patiënteninformatie is een initiatief van de Nederlandse Vereniging voor Obstretrie en Gynaecologie (NVOG).